پایگاه خبری پول نیوز Poolnews

کد خبر: ۷۳۷۶۷
۲۱ آذر ۱۳۹۱ - ۰۹:۳۰
0
در سال 2003، "فراری انزو" با حداکثر سرعت 370 کیلومتر در ساعت به افتخار بنیانگذار این شرکت روانه بازار شد.
پول نیوز، مازیار دانیالی - "انزو فراری" نامی افسانه‌ای در صنعت خودروسازی جهان محسوب می شود. وی در بازه زمانی 1920 تا 1929 در شرکت آلفارومئو مشغول به کار بود و پس از آن نیز به مدت 10 سال با این شرکت همکاری داشت.

به گزارش گروه بین الملل پول نیوز، بنابر آنچه در کتاب "فراری: مرد و ماشین‌هایش" آمده، انزو از 12 سالگی رویای حضور در مسابقات اتومبیلرانی را در سر می پروراند و قصد داشت به راننده خودروهای مسابقه‌ای مبدل شود. در شرکت آلفارومئو نیز وی این آرزو و رویای خود را محقق کرد. در سال 1929، انزو فراری با هدف تاسیس شرکت خود به نام "اسکودریا فراری" در شهر مودنا، شرکت آلفارومئو را ترک کرد.

اما به واسطه قراردادی که انزو با شرکت آلفارومئو داشت، نمی توانست با خودروهایی به نام فراری در مسابقات شرکت کند و خودروهای مسابقه‌ای آلفارومئو برای تقویت و ارتقا عملکرد به اسکودریا منتقل می شدند. این روند تقریبا به مدت یک دهه ادامه داشت. نخستین خودرو ساخت فراری، مدل مسابقه‌ای آلفارومئو 158 گراند پری بود که در سال 1937 تولید شد. اما در سال 1938، شرکت آلفارومئو برنامه‌های مسابقات خود را به داخل شرکت منتقل کرد و انزو فراری نیز به آلفا بازگشت.

یک دهه فعالیت مستقل، کار کردن برای شرکتی دیگر را برای انزو فراری بسیار دشوار کرده بود. از این رو، وی برای آخرین بار در سال 1939 شرکت آلفارومئو را ترک (یا اخراج شد) کرد. با این وجود، انزو موافقت خود را با عدم استفاده از نام فراری در مسابقات اتومبیلرانی به مدت چهار سال دیگر اعلام کرد. البته این مساله چندان هم بد نبود زیرا بخش اعظم این چهار سال تحت تاثیر جنگ جهانی دوم قرار گرفت.

در دوران جنگ، انزو فراری شرکت خود را از شهر مودنا به مارانلو منتقل کرد که تا به امروز نیز مقر اصلی شرکت فراری محسوب می شود. در سال 1945، فراری فعالیت خود را برای تولید موتورهای 12 سیلندر آغاز کرد که از عوامل شهرت نام فراری در آینده بود. در سال 1945، انزو فراری با نخستین خودرو مدل  "125 S" از دروازه‌های کارخانه فراری خارج شد. مسابقاتی که پس از جنگ جهانی دوم برگزار شد، دوران خوبی را برای فراری رقم زد. "لویجی چینتی" نخستین فردی بود که در اواخر سال‌های 1940  خودروهای فراری را وارد بازار آمریکا کرد که نخستین خودرو خیابانی فراری به نام "166 اینتر" از آن جمله بود.
در سال‌های 1950، فراری از وجود مهندسان افسانه‌ای مانند "لامپردی" و "جانو" بهره می برد. همچنین، این شرکت همکاری نزدیکی با استودیو طراحی افسانه‌ای "پینین فارینا" داشت. در سال 1951، "فراری 375" نخستین پیروزی تیم فراری در رقابت با آلفارومئو را کسب کرد. هر زمان که مدلی از فراری در مسابقات به موفقیت دست می یافت، خودروهای خیابانی این شرکت بیش از پیش مورد توجه قرار می گرفتند.
اندکی پس از پیروزی فراری 357، مدل "357 آمریکا" در سال 1953 روانه بازار شد. تولید سالانه خودروهای فراری از 70 تا 80 دستگاه در سال 1950 به بیش از 300 دستگاه در سال 1960 رسید. این در شرایطی بود که مرگ "دینو فراری"، پسر انزو که در توسعه و تولید موتور شش سیلندر وی شکل فراری نقش داشت، وی را در سال 1956 به شدت تحت تاثیر قرار داده بود. دینو هنگام مرگ تنها 24 سال سن داشت.

اما دهه 60 میلادی برای فراری بسیار خوب آغاز شد. در سال 1961، "فیل هیل" با خودرویی که از موتور 1.5 لیتری V6 بهره می برد و با نام مستعار "دینو" شناخته می شد، قهرمان مسابقات فرمول 1 شد. آن زمان دوران محبوبیت خودرو جذاب "فراری 250 تستا روسا" نیز بود.

اما به تدریج شرایط برای اسب رقصان ایتالیایی‌ها دشوار شد. "کارول شلبی" با خودرو "کبرا" وارد مسابقات اروپا شد. پس از سال‌ها رقابت، این خودروساز آمریکایی سرانجام در سال 1964 موفق به شکست ایتالیایی‌ها شد. از سوی دیگر، فراری دچار مشکلات مالی نیز شده بود، اما مساله جدیدی برای این شرکت محسوب نمی شد. مذاکراتی درباره دریافت کمک مالی از شرکت فورد انجام شد، اما انزو فراری این معامله را نهایی نکرد و در عوض، بخشی از شرکت فراری را در سال 1969 به شرکت فیات فروخت.

در اوایل دهه 70 میلادی موتور شش سیلندر وی شکل در مدل "دینو 246" مورد استفاده قرار گرفت. در سال 1972، فراری پیست تست "فیورانو" را در کنار کارخانه این شرکت احداث کرد. فراری در "نمایشگاه خودرو تورین" به سال 1971، موتور 12 سیلندر تخت "برلینتا باکسر" که قلب تپنده "فراری  365 GT/4 Berlinetta Boxer"" بود را به جهان معرفی کرد و در سال 1976 این خودرو روانه بازار شد.

در سال 1977، استودیو طراحی فراری به نام "کاروتزریا اسکاگلیتی دی مودنا" به طور رسمی در مجموعه شرکت قرار گرفت. تولید خودرو با استانداردهای فراری روند افزایشی را دنبال می کرد و تولید برخی مدل‌ها حتی به چند هزار دستگاه رسیده بود. اما دهه 70 میلادی با معرفی محصولی نامتعارف یعنی خودرو اتوماتیک اما همچنان 12 سیلندر "فراری  400i" به پایان رسید.

در سال 1985، "تستاروسا" (این بار یک کلمه واحد بود و نه دو کلمه)، یکی از نمادین‌ترین خودروهای فراری تولید شد. در دهه 80 میلادی بود که یکی دیگر از رویاهای انزو محقق شد و مدل "F40" روانه خیابان‌ها شد. در حقیقت، این مدل به مناسبت بزرگداشت چهلمین سال تاسیس شرکت فراری تولید شده و از بدنه فیبر کربن، باله‌ای عظیم و پنل‌های کولار بهره می برد.

شهرت فراری از زمان تاسیس و با ارائه مدل‌هایی جاودانه همواره در سطوح بالایی قرار داشت، اما انزو فراری به سال 1988 و در سن 90 سالگی درگذشت. پس از آن، سهم فیات از شرکت فراری به 90 درصد افزایش یافت و "پیرو فراری"، پسر انزو، به عنوان معاون شرکت انتخاب شد.

در سال 1991، "لوکا دی مونتزمولو" هدایت اسب رقصان را بر عهده گرفت. تولید خودروهای سوپر اسپرت مانند "فراری F50 " همچنان ادامه یافت، اما در دهه نود میلادی گستره وسیع‌تری از موتورهای کوچک مانند موتور 8 سیلندر وی شکل سری F355 مورد استفاده قرار گرفتند. این در شرایطی بود که مدل‌های 12 سیلندر مانند تستاروسا همچنان تا اواسط دهه 90 میلادی تولید می شدند.

در سال 2003، "فراری انزو" با حداکثر سرعت 370 کیلومتر در ساعت به افتخار بنیانگذار این شرکت روانه بازار شد. همچنین، طی بازه زمانی 1994 تا 2004، تیم فرمول 1 فراری با رانندگی "مایکل شوماخر" به هفت قهرمانی در مسابقات جهانی دست یافت. این در شرایطی است که داستان موفقیت فراری در صنعت خودروسازی جهان همچنان ادامه دارد.

 

ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
غیر قابل انتشار: 0
در انتظار بررسی: 0
انتشار یافته:
نظرات بینندگان
مهران
19:16 - 1392/02/28
خیلی عالی بود
دیدنی‌ها
پرطرفدار