كدخبر: ۵۷۷۲۷
تاريخ انتشار: ۲۴ بهمن ۱۳۹۰ - ۱۰:۲۹
print نسخه چاپي
send ارسال به دوستان
توسعه پایدار به معنای تحقق رشد اقتصادی گسترده و محافظت از منابع حیاتی کره زمین است. اما هم اکنون اقتصاد جهانی در مسیر مخالف دستیابی به چنین توسعه ای حرکت می کند.

پول‌نیوز، سمیه علی‌اصغری - توسعه پایدار به معنای تحقق رشد اقتصادی گسترده و محافظت از منابع حیاتی کره زمین است. اما در حالی که بیش از یک میلیارد نفر از جمعیت کره زمین به دور از پیشرفت به سر می برند و فعالیت های بشر منابع طبیعی را با آسیب های جدی مواجه ساخته، شرایط فعلی اقتصاد جهانی نیز به هیچ عنوان پایدار نیست. به بیان دیگر توسعه پایدار نیازمند انسجام و هماهنگی فناوری های نوین تحت رهبری ارزش های اجتماعی مشترک است.

ما وارد مرحله بسیار خطرناکی شده ایم که ترکیب رشد اقتصادی سریع با جمعیت عظیم و رو به رشد جهان، تهدیدی جدی برای شرایط آب و هوایی زمین و منابع آب شیرین محسوب می شود. کارشناسان این دوره زمانی جدید را "آنتروپوسین" به معنای دوره ای که انسان عامل اصلی آسیب های فیزیکی و تغییرات زیست محیطی محسوب می شود، نامگذاری کرده اند.

با توجه به اهمیت توسعه پایدار، دبیر کل سازمان ملل اخیرا در قالب گزارشی تحت عنوان "طرح پایداری جهانی" چارچوب توسعه پایدار را از منظر سازمان متبوع خود مشخص و تشریح شده است. در این طرح سه رکن اصلی برای توسعه پایدار منظور شده است؛ پایان دادن به فقر شایع، حصول اطمینان از رفاه همگانی شامل زنان، جوانان و اقلیت ها و مورد آخر نیز حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی را شامل می شود. این مباحث می تواند به عنوان ارکان اقتصادی، اجتماعی و محیط زیستی توسعه پایدار در نظر گرفته شوند.

طرح پایداری جهانی از رهبران کشورهای مختلف می خواهد مجموعه جدیدی از "اهداف توسعه پایدار" را تنظیم کنند تا در نهایت به موفقیت سیاست ها و اقدام های جهانی پس از سال 2015 – زمانی که برای تحقق "اهداف توسعه هزاره" تعیین شده - کمک کند. در حالی که اهداف توسعه هزاره بر کاهش فقر شایع متمرکز شده، اهداف توسعه پایدار همانگونه که اشاره شد بر سه رکن که شامل پایان دادن به فقر شایع، تقسیم مزایای توسعه اقتصادی برای تمامی جوامع و حفاظت از زمین می شود، متمرکز است.

البته تعیین این اهداف جدید و کنار گذاشتن موارد پیشین برای تحقق آنها بدون چالش نیست. یکی از چالش های بزرگ در این مسیر، تغییرات آب و هوایی است. جمعیت 7 میلیارد نفری ساکن کره زمین، هرکدام به طور میانگین سالانه مسئول انتشار بیش از چهار تن دی اکسید کربن در جو هستند.

استفاده از ذغال سنگ، نفت و گاز برای تولید برق، استفاده از خودرو یا سیستم های گرمایشی منازل از عوامل انتشار دی اکسید کربن هستند. انسان های در مجموع به صورت سالانه چیزی در حدود 30 میلیارد تن دی اکسید کربی روانه جو می کند که برای تغییرات شدید آب و هوایی طی چند دهه آینده کافی است.

پیش بینی می شود تا سال 2050 جمعیت زمین به 9 میلیارد نفر برسد و در صورت افزایش افراد ثروتمند نسبت به آمار فعلی، انرژی بیشتری مصرف شده و میزان انتشار گازهای خطرناک به دو یا سه برابر افزایش پیدا می کند. این مساله بی شک معضلی بزرگ محسوب می شود و باید برای کاهش انتشار گازهای خطرناک بیش از پیش تلاش شود.

افزایش روند انتشار گازهای خطرناک در کنار بلایایی از قبیل طوفان، خشکسالی و ... می تواند زندگی میلیاردها نفر را تهدید کند. طی چند سال اخیر، زمین موجی ویرانگر از قحطی، سیل و دیگر بلایای طبیعی مرتبط با شرایط آب و هوایی را تجربه کرده است. پس این پرسش مطرح می شود که مردم جهان به ویژه افراد فقیر چگونه می توانند از مزایای برق و دسترسی به وسایل حمل و نقل پیشرفته بدون آسیب رساندن به زمین بهره مند شوند؟ در پاسخ باید گفت که این مساله تا زمانی که فناوری های مورد استفاده به طور چشمگیری ارتقا پیدا نکنند، امکان پذیر نخواهد بود.

در حالی که مسیر بهره مندی از سوخت های فسیلی را به منابع انرژی پاک تر تغییر می دهیم، باید استفاده منطقی تر از انرژی را در دستور کار خود قرار دهیم. بدون شک چنین پیشرفتی ممکن و از نظر اقتصادی واقع بینانه است. به عنوان مثال با افزایش استفاده از خودروهای برقی نه تنها به کاهش انتشار گازهای خطرناک کمک می کنیم بلکه در پیشرفت فناوری و کاهش هزینه ها نیز گام های بزرگی بر خواهیم داشت.

اما حرکت از شرایط فعلی به سوی توسعه پایدار تنها به فناوری مرتبط نخواهد بود. مشوق های بازار، مقررات دولتی و حمایت های عمومی و مردمی برای تحقیق و توسعه از عوامل موثر دیگر در این زمینه هستند. ما باید به سرنوشت خود که با سرنوشت دیگران گره خورده توجه کنیم و توسعه پایدار را به عنوان یک تعهد عمومی برای همه انسان ها چه در حال حاضر و چه برای نسل های آینده مبدل سازیم.

نظرات کاربران:
* نام:
ايميل:
* نظر: