این یک واقعیت است که افزایش قیمت نفت برای عموم کشورهای نفت خیز بیش از آنکه منفعت تلقی شود یک «بلا» می تواند باشد. همانطور که می بینیم طی چند سال اخیر رشد قیمت نفت اثرات منفی زیادی بر جای گذاشته به طوری که صنعت زدایی از بارزترین نمود چنین اتفاقی است.

به عبارتی بخش های غیرتولیدی جانشین بخش تولیدی شده اند و حتی شرایط موجود تولیدکنندگان را وادار به تغییر رویه کرده است، به طوری که براساس شواهد، تولیدکنندگان صنعتی ما به واردکنندگان کالا تبدیل شده اند، به طوری که با بهره گیری از وام های دولتی از مزایای تجاری برخوردار می شوند.

برای مثال در حال حاضر شاهدیم در محصولاتی نظیر ماکارونی یا حتی صنایع لبنیات، تولیدکننده اقدام به واردات می کند و با وجودی که در ظاهر کارخانه دار و تولیدکننده است اما صرفاً به یک واردکننده تبدیل شده است. از دیگر آثار منفی چنین افزایشی کاهش سرمایه گذاری و رشد فعالیت های غیرمولد است.
روند رو به رشد قیمت مسکن در سال های اخیر را می توان از تبعات چنین افزایشی دانست.

در حالی که گفته می شود ۵۰ درصد هزینه زندگی در شهرهای بزرگ، صرف مسکن می شود و در عین حال مسکن به عنوان دارایی یی تلقی می شود که با افزایش قیمت آن گروهی فقیرتر می شوند، شاهدیم که افزایش قیمت نفت به این شرایط بیشتر دامن می زند.از دیگر تبعات چنین رشدی، حرکت انباشت سرمایه از بخش ماشین آلات به بخش های دیگر غیرمولد است که بدین ترتیب با کاهش سرمایه گذاری مولد مواجه خواهیم شد که اثرات آن را البته در دوره های بعد می توان مشاهده کرد.

رشد حجم دولت از دیگر پیامدهای منفی چنین افزایشی است که طی دو، سه سال اخیر تاثیر آن را در بودجه های دولتی می بینیم.در عین حال دولت به خاطر اینکه بتواند هزینه هایش را افزایش دهد مجبور است درهای کشور را روی واردات باز کند که این موید همان پدیده صنعت زدایی و تولیدزدایی در کشور است. در خاتمه می توان اشاره یی کرد به نقش افزایش قیمت نفت و ارتباط آن با اقتدار دولت ها. رشد قیمت نفت در هر دوره یی نوعی بلندپروازی در دولتمردان کشور ایجاد می کند که از عمده ترین نکات منفی چنین وضعیتی تلقی می شود.


منبع : اعتماد